Het poldermodel, ooit geroemd door Bill Clinton, maar nu onderwerp van veel kritiek. De oppositie vindt dat het kabinet meer bezig is geweest met compromissen sluiten dan met daadkrachtig beleid te maken. Vooral de invloed van de sociale partners wordt gehekeld. Is het goed dat het kabinet draagvlak zoekt bij alle geledingen in de maatschappij? Of staat het polderen daadkrachtig beleid in de weg?