De reactie van Tofic Dibi roept grote vraagtekens op. Politici hadden zich al vele jaren moeten beijveren om deugdelijke en vooral ook sluitende wetgeving te ontwerpen waardoor het volstrekt onmogelijk was dat wie dan ook acht jaar of meer in de procedure zitten. Een jaar is al belachelijk lang. Breek het belang dat advocaten en organisaties ontlenen aan het laten voortduren van deze belachelijke situatie. De zinsnede dat Dibi in ruil voor een Kinderpardon mee wil werken aan een kortere procedure geeft aan dat de motieven niet zuiver zijn. Het vorige pardon en de hele toestand die eraan vooraf ging had daar sinds jaar en dag aanleiding voor moeten zijn. De procedure niet verkorten, maar wel met Mauro en Sahar voor het voetlicht verschijnen en vervolgens aandringen op een kinderpardon voor kinderen die langer dan 8 jaar in Nederland zijn is pas volstrekte willekeur. En dat weet iedereen. Ook dat zal blijken volstrekt onhoudbaar te zijn. Zoals vrijwel elke grens willekeur is. Waar haalt Dibi en consorten die volledig willekeurige grens vandaan. Het is een ordinair breekijzer om een verkeerde actie in gang te zetten. Volgens mij moet het gaan om de mogelijkheid, de veiligheid, de deugdelijke opvang, de mogelijkheid tot scholing, de opname in het eigenlijke familie of gezinsverband. Steun dat, zonodig net gerichte financiële middelen. Laat desnoods het huidige gastgezin dit volgen en controleren. Het feit dat iemand inmiddels 18 jaar zou terugkeer juist gemakkelijker moeten maken net als dat voor alle oudere kinderen en jongvolwassenen geldt die in het buitenland gaan studeren of als au pair gaan werken. Wanneer kinderen nog familie hebben in het land van herkomst en zij hebben hier een goede opleiding genoten moet je niet zeggen dat ze ocharme de taal verleerd hebben, dat ze geen contact hebben onderhouden, maar je moet hen en hun verzorgers voorhouden dat die hun taak hebben verzaakt het contact en hun taal te onderhouden. Niet ocharme, maar eigen schuld dikke bult. Aan het werk, leer je moedertaal, bereid je erop voor dat je je echte familie, je volk gaat helpen. Ik heb meer met een overheid die zijn burgers aanspoort tot verantwoordelijkheid dan met een overheid die zijn burgers als ziek zwak en misselijk benoemd. Vraag aan de kinderen nadat zij hier in Nederland een opleiding hebben gevolgd omdat ze te lang in de procedure hebben gezeten, hun handen uit de mouwen gaan steken in hun land van herkomst. Zorg er vervolgens als de wiedeweerga voor dat de onzalige procedures tot hoogstens enkele weken worden bekort. Blokkeer familiehereniging in Nederland voor de kinderen die het betreft, want voor mij heeft het minstens de schijn van dat de kinderen hierheen zijn gekomen om juist dít op termijn mogelijk te maken. En geef de ouders van die kinderen eens ongelijk als ze dit proberen. Doe je ogen eens open, die kinderen zijn niet nodig voor ónze arbeidsmarkt, maar juist voor de ontwikkeling van hun eigen land. En breng eindelijk eens in kaart hoeveel mensen er onterecht in Nederland verblijven, voor je begint te roepen om welk pardon dan ook.