Ik ben van mening dat deze wet zeker een doorbraak is voor het bestendigen van de omgang. Kinderen die al langer hun ouder moeten missen en al zover beinvloed zijn, zoals wij hebben met mijn man zijn dochter. Daar ben ik bang voor dat het te traumatisch zou zijn voor het kind. Maar het moet gewoon duidelijk zijn en worden dat het fout is een kind bij een liefhebbende ouder weg te houden. Dus goede afspraken en ze naleven en anders consequenties voor de frustrerende ouder. Dat is toch ook duidelijk voor een kind. Je kan ze willen beschermen voor alles, maar op later termijn zijn de gevolgen heel vaak niet te overzien. Ik ben het er zeker mee eens dat de overheid een belangrijk punt laat liggen, en dat is informatie. Informatie in openbare ruimtes, scholen, bibliotheken enzv. Het moet zeg maar maatschappelijk niet meer geaccepteerd worden dat oudervervreemding voorkomt!!

TRANSCRIPT RADIOINTERVIEW ED SPRUIJT Ed Spruijt (ES) – Scheidingskinderen – Interview Radio 1 – Goedemorgen Nederland Radio, KRO. 2 maart 2009. Nieuwe wet omgangsrecht bij scheiding. http://www.radio1.nl/contents/4240-nieuwe-wet-omgangsrecht-bij-scheiding#reacties Interviewer: Sinds gisteren is er een nieuwe wet van kracht die na een scheiding de omgang met kinderen regelt, maar in de nieuwe wet is met de positie van het kind onvoldoende rekening gehouden, en als dat zo blijft werkt de wet contraproductief voor het welzijn van kinderen van gescheiden ouders. Zo waarschuwt Ed Spruijt, auteur van het boek: Scheidingskinderen. Goedemorgen. Wat is eigenlijk precies het probleem? Ed Spruijt (ES): Het probleem is dat kinderen hebben het meest last van de scheiding, meer gemiddeld dan vaders en moeder en dat er aan de positie van kinderen zoveel mogelijk aandacht moet worden besteed. De nieuwe wet omgangsrecht bij scheiding heeft enerzijds de verplichting van een ouderschapsplan, dat is op zich een goede ontwikkeling, maar dat zal niet gaan werken als er niet veel ondersteunende maatregelen komen. We hebben gezien dat sinds de wet op gezamenlijk gezag in 1998 in werking is getreden dat op zich een goede ontwikkeling is, maar dat de ouders dat niet zondermeer kunnen. Ouders moeten veel meer geholpen worden omdat ouders heel veel bezig zijn met huneigen scheiding, de emotionele problemen. En hun handen vol hebben aan die problematiek en te weinig aandacht hebben, kunnen hebben voor d onmacht van hun kinderen. Als de wet blijft zoals die nu is en niet wordt ondersteund door aanvullende voorzieningen en hulp aan de ouders dan zullend e conflicten tussen de ouders alleen maar toenemen en daardoor zal de situatie voor de kinderen en helaas ook voor vaders en moeders veder verslechteren. Kort gezegd: een aantal ouders, gelukkig niet allemaal, staan elkaar naar het leven en daar hebben de kinderen last van. En grote groep odeurs die er helaas niet uit kunnen komen zal inderdaad doorgaan met conflicten maken met procederen, de ruzies op laten lopen en dat is erg nadelig voor dineren. Want als een ding uit onderzoek wel blijkt, dan is d slechtste factor voor kinderen met tip op nummer een, ruzie tussen de odeurs, chronische ruzie tussen de ouders en dat moet op de eerste plaats verminderen. Interviewer: Ontwikkelingspsychologen hebben ij altijd verteld: wat je ook doet ga niet scheiden, want hoe slecht de situatie ook is: het verlies van je veilige omgeving thuis, van beide rolpatronen, de mannelijke voor de vader en de vrouwelijke voor de moeder, dat is voor de ontwikkeling van zo’n kind desastreus. ES: de wet kan natuurlijk niet de scheiding verbieden. Dat zou d wet misschien wel willen, althans sommige mensen die de wet maken, maar dat zal in onze samenleving niet meer lukken. We hebben nou eenmaal te maken met scheiding. Dat is inderdaad als je het aan kinderen vraagt niet de beste oplossing. Als je het aan kinderen vraagt dan zeggen zij: mijn ouders kunnen maar beter niet scheiden. En voor kinderen hoeven ouders helemaal niet zo super gelukkig te zijn. Als ze maar redelijk tevreden zijn is dat voor kinderen goed. Maar goed, ouders spelen ook een rol en zij mogen ook beslissen wat zij met hun leven aanwillen, en in deze tijd is het nou eenmaal zo dat een groot gedeelte van de ouders wil scheiden. En dan is de volgende stap: hoe doe je dat zo goed mogelijk? Hoe hou je zoveel mogelijk het belang van het kind en de toekomst van het kind in het oog, want uit onderzoek blijkt maar steeds weer dat kinderen behoorlijk wat negatieve gevolgen, gemiddeld, niet allemaal, gemiddeld ondervinden van scheiding, zowel op korte termijn, de ontwikkeling van meer problemen, meer depressiviteit of agressief gedrag, of riskante gewoonten, maar eigenlijk ook, en dat is nog erger, op langere termijn: ze scheiden zelf 2 of 3x zo vaak, ze maken meer gebruik van medische voorzieningen in het volwassen leven, ze bereiken een minder hoog opleidingsniveau, en daardoor ook een minder hoog beroepsniveau, zodat die scheiding van die ouders, gemiddeld genomen een rol blijft spelen. En dat is erg nadelig voor kinderen natuurlijk. Interviewer: en dan is er nu die nieuwe wet die ervoor moet zorgen dat vaders en moeders gelijkelijk of in ieder geval een evenredig aandeel inde opvoeding van het kind voor hun rekening moeten nemen, en u zegt net, als we daar geen ondersteunende, geen extra ondersteunende maatregelen bij maken, dan heeft die wet geen kans van slagen. ES: Precies. Er zijn globaal twee dingen in die wet, natuurlijk nog meer, maar dat maakt het even heel ingewikkeld, maar de hoofdzaak van de wet is het eigenlijk verplichte ouderschapsplan, en meer het accent op gelijkwaardigheid, recht en plicht tot omgang van beide odeurs na de scheiding. Als aanvullende maatregelen moet je in elk geval moet je regelen dat het overal mogelijk is dat ouders moeten kunnen leren of hulp kunnen krijgen bij het maken van het ouderschapsplan. Gelukkig is er in die regeringsstukken aandacht voor die centra voor jeugd en gezin. Die worden overal in elke plaats en welke wij opgericht. Daar zou heel nadrukkelijk meer aandacht worden besteed aan hulp voor ouders om dat ouderschapsplan te maken. En, dat is ook een belangrijk punt, dat accent op die gelijkwaardigheid van de vader en de moeder na de scheiding, dat is wel een mooi theoretisch uitgangspunt, maar dat moet je natuurlijk concreet maken. En enerzijds willen natuurlijk vaders, terecht en begrijpelijk omgang met hun, kinderen, en wel evenveel tijd als de moeder en daarover gaan ze vechten ten procederen. Nou, het belangrijkste is dat die odeurs hun ruzie leren beheersen, dat is essentieel voor kinderen. Interviewer: moeten ze dan met zijn allen naar de psycholoog? Nou, ze moeten eerst proberen er samen uit te komen, dan moeten ze in mijn visie als ze er niet uitkomen (als ze er samen uitkomen is het natuurlijk prima, als ze samen een plan voorlegen aan de rechter: uitstekend.) Interviewer: Maar er zijn ook echtscheidingen die tot stand komen met vliegend servies en slaande deuren… ES: Natuurlijk, dus, je moet naar de rechter als je wilt scheiden en de rechter kan een oordeel vellen, ofwel, als hij of zij denkt dat de positie van de kinderen in het gedrag komt een advies van de Raad voor de Kinderbescherming vragen, of hij kan, en dat zal, end at zou veel meer moeten vind ik, de twistende partijen naar een conflictbeheerser sturen. Een deskundige die verstand heeft van conflicten oplossen, want dan blijkt uit onderzoek elke keer weer, dat dat wel degelijk kan helpen. Natuurlijk niet elke scheiding wordt daardoor ideaal, maar mensen kunnen dan beter in staat worden gesteld om afspraken te maken over de kinderen, end at is belangrijk want, hoe je het ook wend of keert, want als ouders het samen eens zijn over de scheiding, wat ze ook afspreken voor de kinderen, dan zijn kinderen daar tevreden over. Interviewer: dus u zegt eigenlijk, resumerend: beter niet scheiden, want kinderen zitten daar niet op te wachten, maar als je het al doet, zorg dan dat dat met zomin mogelijk ruzie gepaard gaat, zodat die kinderen een beetje rustig kunnen opgroeien. ES: Dat en, ondersteun natuurlijk ook de kinderen, want voor de kinderen is betrekkelijk weinig aandacht nog, als je terugkijkt, bijvoorbeeld er ontstaan overal in het land die programma’s die kinderen kunnen helpen om de echtscheiding van hun ouders te verwerken. Die zijn nog maar in ene vrij beperkt aantal plaatsen in het land beschikbaar, hoewel de programma’s liggen klaar, die kunnen overal worden ingevoerd, laagdrempelig, op scholen. De overheid zou er veel meer aan moeten doen om dat te stimuleren, want dat zou kinderen echt helpen. Interviewer: en anders is deze wet niet goed uitgevoerd. ES: niet goed genoeg in ieder geval, want anders krijgen we over tien jaar weer dezelfde cijfers als over de wet van 1998, een mooie poging, maar helaas, de situatie is er niet beter op geworden.

De heer Spruijt verwoord hier weer vooral de belangen van de Raad voor de Kinderbescherming waaraan hij in al zijn activiteiten zo nauw verbonden blijkt. De kinderbescherming heeft als adviseur van de scheidingsrechter haar boterhammen de afgelopen decennia vooral verdiend met het schrijven van tienduizenden rapportjes van bedenkelijk kwalitatief gehalte over de omgang met, het verblijf van en de zorg voor de kinderen. De Kinderbescherming heeft in deze civiele adviestaak aan de scheidingsrechter echter geen enkele bijdrage weten te leveren aan de wenselijkheid om na de scheiding beide ouders betrokken te houden in het leven van de kinderen. Het is juist de Raad geweest die de afgelopen decernnia door haar willekeurige keuzes en optreden de conflicten tussen scheidende ouders enorm heeft aangewakkerd en versterkt, bijvoorbeeld door een van de beide ouders, meestal de vader, op willekeurige gronden buitenspel te zetten en helemaal niets te doen aan het oplossen van gerezen verschillen tussen de ouders. De raad vreest nu kennelijk om in de nieuwe scheidingswet loon naar eigen werken te krijgen en in het scheidingsrecht gemarginaliseerd te geraken. In plaats van het vragen van een van de spreekwoordelijk discriminerende adviesrapportjes van de kinderbescherming, zal de scheidingsrechter er, in verband met: - het nu in de nieuwe wet ingevoerde uitgangspunt van gelijkwaardig ouderschap na scheiding, - de nu ingevoerde verplichting voor de beide ouders om de band van de kinderen met de andere ouder te bevorderen, en - en de nu ingevoerde verplichting tot het opstellen van een ouderschapsplan tussen de beide scheidende ouders, immers de voorkeur aan geven om de ouders voor het opstellen van een gezamenlijk ouderschapsplan liever naar een bemiddelaar of mediator te sturen als zij in eerste aanleg niet samen tot het nu vereiste ouderschapsplan met afspraken over de onderlinge verdeling van zorgtaken na de scheiding kunnen komen. De raad die de afgelopen decennia met haar adviserende rapportages juist medeveroorzaker is geweest van de vele conflicten over de scheiding, werpt zich daarom nu uit angst voor omzetverlies bij monde van woordvoerder Spruijt ineens op als de grote conflictbeheerser die onmisbaar zou zijn. Deze oproep van Spruijt namens de Raad is echter op zijn minst uiterst ongeloofwaardig. Het opnieuw betrekken van de Raad voor de Kinderbescherming bij de op te stellen ouderschapsplannen, draagt immers bijna de garantie in zich dat geschillen tussen de ouders over de kinderen niet opgelost, maar juist uitvergroot en verder aangewakkerd zullen worden. De geschiedenis van de afgelopen bemoeienis van de Raad heeft dat ondubbelzinnig bewezen. De Raad voor de Kinderbescherming en de aan haar gelieerde lokale Centra voor Jeugd en Gezin kunnen in nieuwe activiteiten bij scheidingen rond het op te stellen ouderschapsplan tussen de scheidende ouders daarom vooral gemist worden als kiespijn. Dra. P.A.N. Tromp pedagoog

Al jarenlang werden omgangsfrustrerende moeders meest niet aangepakt, en eindelijk zijn dan nu twee moeders veroordeeld inzake onttrekken aan het gezag. Hebben een -werkstraf gekregen- En dat terwijl deskundigen en ook overheid en rechters weten van het feit dat deze vervreemding van vaders gepleegd door meest moeders een misdrijf oplevert te weten letterlijke psychische kindermishandeling c.q. erger. Overigens voorziet deze wet NIET in alle ongeregistreerde partnerschappen met kind of kinderen in scheiding. Dat is NIET goed en in dat geval heeft de heer Spruijt gelijk. Vermits de rechters daar rekening mee (wensen te) houden tenminste. NU is het zo dat moeders klakkeloos en zonder enige reden in realiteit de juridische erkenning door vaders kunnen weigeren. Waardoor zelfs bij geboorte al of daarvoor bedrog aangetoond wen wel doorgang kon en kan vinden. Vele kinderen werden zo de afstamming onterecht afgenomen (streepje als vader nota bene) en dat is ook een misdrijf in strafrecht waaraan NIETS werd gedaan geachte Tweede Kamer. Verduistering van staat werd zelden of nooit bestraft. En de moeders die dat pleegden dat strafbare feit ook niet. Een meldplicht inzake kindermishandeling was er niet voor hulverlening ggz ook niet zelfs waardoor in zaken met borderlinemoeders (meest moeders) niets werd ondernomen door rechters ook inzake familierecht, want kenmerkend is dat deze mensen hun eigen partner bedriegen, beliegen, verhalen verdraaien, en zelfs vasle verklaringen gingen gewoonweg door. Bij politie die terugverwees naar de Riagg bijvoorbeeld waar dan deze vrouwen in -behandeling- zitten of zaten. Hoe vreselijk de gevolgen van deze verzwijging van handelen en wandelen van deze dames zijn kan men dagelijks konstateren in de vorm van letterlijke vervreemding zoals gezegd (passyndroom en stoornissen) bij kinderen en vele vaders konden naar hun kind gaan zoeken. ONDANKS dat de raad kinderbescherming wist en weet van deze goed bestudeerde materie door Gardner in eerste instantie. Dat is al een schande op zich en een afgang voor de kinderrechten in dit land. Hoog tijd dat die overheid en familierecht al die zaken doorlicht en aanpakt. In belang van het kind met recht op beide eigen ouders getrouwd of niet doet niet ter zake.