Goed uitgelegd wat adhd voor impact heeft op je gezinsleven. ADHD is echt geen gevolg van een slechte opvoeding. Wel is het goed om vaardigheden te leren die je kind beter helpen, bijv. zoals het voorbeeld van het planbord voor de nodige structuur. Dat soort dingen helpen echt. Het stempel of etiket geeft toegang tot een goede hulpverlening en behandeling. En die is hard nodig. Soms is medicatie nodig. Dat is niet slecht of gemakzuchtig van ouders, je kind krijgt hierdoor de kans op een goede ontwikkeling. Je kind komt beter in zijn vel te zitten omdat zijn gedrag beter wordt, en het eindelijk rust in zijn hoofd krijgt. De opvoeding van een kind met ADHD is buitengewoon zwaar. Je probeert tot je kind door te dringen maar het is net of je tegen een muur praat. Daar raak je behoorlijk uitgeput van, helemaal als situatie zich op situatie stapelt en je kunt het niet stoppen en krijgt ook nog eens allerlei negatieve signalen uit je omgeving. Makkelijk van mevrouw Bat om dan naar de opvoeding te wijzen. Gevaarlijk ook want zo kunnen kinderen een diagnose missen en dat kan zeer ernstige gevolgen hebben. Ik pleit dan ook voor een goeie diagnose volgens in protocol opgestelde richtlijnen (die is er) en elk kind met ADHD het recht op een goede behandeling. Mensen oordelen maar raak, zie ook de tweede reactie. Het zijn doodeenvoudig opvoedingsproblemen. Dat neem ik niet kwalijk, zo denken nu eenmaal veel mensen, maar het gaat dan wel over mensen die onvoldoende over de materie weten en zich al helemaal niet hebben verdiept. Daardoor kunnen mensen zich wel gekwetst voelen. Mensen die alles overhebben voor het welzijn van hun kinderen. Die hun kinderen ook graag een normaal leven gunnen. Logeerhuizen zijn erg nodig. Ouders kunnen helemaal uitgeput raken van een zware opvoeding. Daarbij komt ook nog dat ze vaak ook andere kinderen hebben. En die willen ook aandacht, want ze moeten al veel inleveren met een adhd-broertje of zusje. Zo houden ouders het vol. Daarbij leert een kind met adhd ook allerlei vaardigheden. Vooral in investeren, want het kost veel meer als ouders het niet meer vol kunnen houden en overspannen raken!

Ouders willen juist wél verantwoordelijkheid nemen voor hun kinderen, is mijn stelling. Dat is namelijk de reden dat een ouder (ik in ieder geval) alles eraan wil doen om het kind te helpen. Ik ben van mening dat mijn kind een goede opvoeding krijgt (en nee, niet te veel speelgoed en maar één activiteit in de week), maar dat is geen garantie voor een 'normaal', geaccepteerd kind. Want dat is het grootste probleem: een kind dat druk is, concentratieproblemen heeft en zeer impulsief reageert, kan nog zo boeiend of grappig zijn, hij wordt als stoorzender ervaren door zijn omgeving (en daarmee bedoel ik primair de school). Zo'n kind past niet in het standaard hokje, beantwoordt niet aan de standaard manier van onderwijs geven en lijkt daarmee 'onhandelbaar'. Mijn kind is nog niet gediagnostiseerd voor ADHD (we gaan het binnenkort wel laten testen). Waarom? Niet om het kind een labeltje op te plakken en al helemaal niet om hem in een 'logeerhuis' te stoppen. Wel zodat ik als ouder (nog beter) weet hoe ik met hem om moet gaan, dat ik het gesprek met de school aan kan gaan en op kan komen voor de belangen van mijn kind. Begrip, kennis van de oorzaken van het gedrag en een 'maatwerk' aanpak onbreken namelijk vaak. Terwijl een andere benadering (in ons geval veel begrip, een zachte, maar consequente aanpak, afstemming op de manier van denken/en leren - zeer visueel) het verschil voor het kind kan maken waardoor hij in de groep wel geaccepteerd wordt en meer tot bloei komt. Door mijn kind te laten testen, neem ik juist mijn verantwoordelijkheid en doe ik alles eraan dat mijn kind zijn kwaliteiten (hoogsensitief, behulpzaam, leergierig, empatisch, zeer goed lange termijn geheugen, om maar een paar te noemen) optimaal kan ontplooien. Juist door te benoemen (en te accepteren) dat hij ADHD zou kunnen hebben, geef ik anderen, hem en mezelf de kans om de juiste gebruiksaanwijzing te gebruiken.

Ongetwijfeld bestaat de aandoening ADHD, maarrr....het wordt maar al te gauw gebruikt voor kinderen die doodeenvoudig geen behoorlijke opvoeding kennen. Ouders zijn te druk en kinderen teveel speelgoed waardoor ze zich niet meer goed kunnen concentreren op 1 ding. Ze worden ook nog eens op teveel clubjes gedaan......dan "zijn ze onder de pannen"....etc. Mijn kind was ook heel druk, alleen wisten we toen niet dat dat kennelijk een "afwijking" was. Het was juist een boeiend kind. Struktuur, rust en regelmaat en consequent blijven, maar vooral ook samen leuke dingen doen en praten, heeft er voor gezorgd dat dit kind nu twee titels heeft, een prachtig gezin en een mooie baan. We slaan vreselijk door met aparte opvang voor "adhd"-kinderen en "logeerhuizen"- dat kost vreselijk veel geld. De ouders blijven verantwoordelijk lijkt mij.