Bijzonder om verhalen in een boek te lezen over een dorp waar ik als klein jongetje - zoon van Akke en Sietse - heb gewoond, gespeeld. Dacht altijd dat het een dorp was waar nooit iets gebeurde, maar ik had natuurlijk beter moeten weten. Overal waar mensen zijn, is altijd wel wat. Dit boek van Ton van Dijk - heerlijk geschreven - geurt en geuren roepen vergeten herinneringen op. Alle reden om binnenkort terug te keren naar Ried. Rob, 'misdaadverslaggever te Groningen' Zijlstra.

Het leuke aan dit boek , is te lezen hoe een "westerling"tegen het dorp en z'n bewoners aan keek in 1972 . Als oud Riedster - wij zijn in 1971 vertrokken -was het een heel herkenbaar boek .Het stuk over Hyltje was ontroerend .Heb Hyltje meegemaakt met z'n lampjes . Het huisje aan de Dongjumerweg ,het café met z'n bewoners en bezoekers , mooi beschreven . En mijn man heeft als klein jongentje in Schingen gewoond , vlak bij de kerk in een heel klein huisje , het staat er niet meer . Dus alles was heel herkenbaar .Was even back to the roots .

Ik las enkele weken geleden al over Ton van Dijks boek God in Friesland, en daarna vorige week in de Weekkrant Friesland, een van de vele nieuwskrantjes hier in de dorpen en omstreken. Ik ben zo blij meer over het cafe te weten te komen in Tons boek.in , daar ik als beeldend kunstenares in Ried ben neergestreken. Ik had er al jaren geleden veel over gehoord. Toen ik zo'n 6 jaar geleden in de oude melkfabriek in Ried mijn atelier inrichtte zag ik met weemoed voor mijn ogen het Cafe ontruimd worden ,waar nu een Argentijnse grill zich gevestigd heeft. Jammer , een gemis , maar als Amsterdamse is er toch nog hier veel te beleven. Groet Margarita Nicolaas