Aan het begin van dit Radio 1 bericht, dat gaat over de eerste dagen van de Israëlische campagne tegen Hamas, zegt Sander van Hoorn dat hij wil laten zien dat hij boos is, maar dat is eigenlijk niets nieuws. Deze crybaby is immers ALTIJD boos (op Israël). Van Hoorn misbruikt zijn journalisten-baantje om zijn persoonlijke negatieve gevoelens over Israël te ventileren. De kijker moet dus altijd een eigen aftreksommetje maken: de berichtgeving zelf minus Van Hoorn's woede geeft een benadering van de werkelijkheid. Aan zijn stem hoor je dat hij ook niet echt gefrustreerd was over de berichtgeving tijdens de campagne tegen Hamas, maar eerder blij. De situatie gaf hem immers weer een kans om iets negatiefs over Israël te zeggen. Van zijn neiging om bij voorbaat al iets negatiefs over Israël te zeggen geeft Van Hoorn een goede demonstratie van aan het eind van dit Radio 1 geluidsfragment, wanneer hij zijn eigen onmiskenbaar negatieve vooroordeel uitspreekt over een incident (de zgn. fosforbolletjes), enkele seconden nadat hij heeft gezegd dat hij daar zelf NIET getuige van is geweest.

voila het zoveelste bewijs van de aivd-mossad-cidi congsi