Radio 1 › Nieuws

Mike Boddé: Depressie voelt als de hel

5 maart 2010

Een cabaretier met een depressie: je zou bijna denken dat het een grap is. Maar de depressie die Mike Boddé begin jaren negentig overviel, was beslist niet om te lachen.

De allesverlammende ziekte dwong hem zijn samenwerking met Thomas van Luyn stop te zetten en zette zijn hele leven op zijn kop. In het boek Pil doet Boddé verslag van deze gitzwarte periode in zijn leven.

gemiddelde 4,0

Gesprek met caberatier Mike Boddé (1)

Gesprek caberatier Mike Boddé (2)

Reacties op dit bericht (5)

Joke Ruchti-Brouwer

14 maart 2010 10:41

Beste Mike,

Bedankt voor je boek, indrukwekkend te lezen hoe moeilijk je het gehad hebt.
Het duurde bij mij ook een tijd, voordat ik echt begreep, dat ik, zeg maar, een biologische depressie had. En dat daar medicijnen voor zijn.
Ik gebruik ook dezelfde hoeveelheid anafranil als jij.
Daarbij gebruik ik ook het het anti psychoticum seroquel.

Ik ben bijna 1 jaar bij elkaar opgenomen geweest met een erg zware depressie. Zelfs in een isoleercel geweest (omdat ik een zelfmoordpoging had gedaan).

Electro convulsie therapie heeft me er weer bovenop geholpen.
Nu gaat het prima en ik ben blij met de medicijnen. Weet hoe ziek ik was zonder.

Mijn zoon (29) heeft paranoide schizofrenie, dus heeft hij ook medicijnen nodig. Anti psychotica en anti depressiva.

Wij gebruiken de medicijnen graag. Ook hij weet hoe het is zonder.

Angst is zoiets vreselijks.

Het gaat je goed, mensen denken vaak, ach een depressie, je moet gewoon positiever denken, maar dat gaat dan gewoon niet.

vriendelijke groeten

Joke Ruchti- Brouwer

Waarschuw de redactie over deze bijdrage

Marianne

07 maart 2010 21:18

Beste Mike,

Lachen en een traan om je boek, om de prachtige manier waarop je verwoordt wat ik ook heb doorgemaakt. Bij mij heeft het 15 jaar geduurd voordat de diagnose werd gesteld ( "ondanks " het feit dat ik zelf arts ben ) en ik een antidepressivum kreeg. Het was wel meteen het juiste ( venlafaxine ), maar het kostte een half jaar om de passende dosering op te bouwen.
Ik schreef mijn derde hergeboortekaartje bij de start van deze medicijnen en ben nu toe aan mijn tweede huwelijk met nog dezelfde partner, die het ervoor over gehad heeft (!) om dit met mij te doorleven. Wat ik heel essentieel vind is dat er veel gezegd wordt over de werking van antidepressiva wat niet op een goede basis stoelt. Antidepressiva moeten niet worden voorgeschreven door niet-psychiaters en niet als er geen sprake is van een hele duidelijke ( recidief-) depressie. Veel gevallen waarin het middel niet goed werkt zijn geen duidelijke gevallen van een correcte diagnose. En als de diagnose wel goed gesteld is, is het de vraag of jij tegen de bijwerkingen kunt of dat je de bijwerkingen vindt opwegen tegen de werking.
Veel mensen verwarren een dipje met een depressie en daar ontstaat al een probleem; daarnaast willen steeds minder mensen aanvaarden dat we, depressief of niet, minder moeizaam leven als we iets van onze onvolkomnenheden leren te aanvaarden.
Van de patiënt zelf kun je niet verwachten dat die weet dat hij / zij depressief is, omdat - volgens mijn psychiater - het ontbreken van ziekteinzicht een onderdeel van het ziektebeeld is.
Hier thuis hebben wij geconcludeerd dat de hetero-anamnese (het verhaal van de directe omgeving ) onmisbaar is bij het komen tot een goede diagnose. Ik heb begrepen dat dat nu ook meer wordt meegenomen, maar ik zou dat wel heel breed willen uitschreeuwen om al die gederfde levensvreugde toch te beperken. Hoewel ik het erg met je eens ben dat de ervaringen uit die periode bijdragen aan een beter inzicht uiteindelijk; maar het kost wel veel ( 15 jaar!).

Over het kunstmatige van leven met medicatie: ik heb ook astma en vind het volkomen normaal om middelen te inhaleren zodat de luchtwegen niet verkrampen en ik normaal kan leven; ik had er moeite mee bij de venlafaxine, omdat ik het gevoel had dat mijn gevoelsleven dan chemisch bestuurd werd. Maar het is niet anders dan bij elke andere ziekte die je aanpakt door een foute reactie in je eigen lijf te corrigeren. Moeilijker moet je het niet willen zien.

Ik vind je boek een sprankelende, ontroerende en levensechte bijdrage aan de kennis van depressies onder een breed publiek en ik wil je daarvoor bedanken. Mijn partner heeft nu ook eens uit een andere mond het verhaal gehoord en dat heeft mij heel goed gedaan ( je gaat jezelf soms een zeur vinden als je het er weer over wil hebben).

Ik hoop dat je lange tijd stabiel mag blijven met de Anafranil en dat we nog veel van je humor kunnen genieten.

Enjoy!

Marianne

Waarschuw de redactie over deze bijdrage

nynke

07 maart 2010 09:11

Beste Mike

Ik bewonder je verhaal. En voor mij geeft het me steun in het proces waar ik nu in zit. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat dit pilletje gewoon bij mij hoort. En wat mensen ook zeggen en vinden. Ik wil me kinderen zien opgroeien en er van kunnen genieten. En zonder pil lukt dat me gewoon niet. En een nieuwe rit naar de hel dat gunt niemand je toch?

nynke

Waarschuw de redactie over deze bijdrage

Jan

06 maart 2010 23:53

Wat jammer van de reactie van Arjen.

Ik vond het verhaal van Mike zo herkenbaar. Ook ik heb een depressie verleden (ik ben geen BN'er of pubiek persoon) en heb ook jaren geworsteld, voor ik uiteindelijk antidepressiva ben gaan gebruiken. Uiteindelijk kostte het mij een jaar of 8 om helemaal uit de depressie te komen, maar ik weet niet of ik het zonder die pillen had overleefd.

Het is inderdaad NIET waar dat de medicatie je geneest, maar het faciliteert de mogelijkheid om de juiste hulp te vinden. Je 'vlakt af' en ben in staat om op een bijna robot-achtige manier te functioneren en hulp te zoeken. Met name het vinden van de juiste hulp voor de persoon met een depressie is heel moeilijk en kost heel erg veel tijd (soms maanden, meest jaren, maar ik ken mensen die tientallen jaren nodig hadden voor ze een therapie vonden die bij hen wel werkte)

Ook ik heb slechte ervaringen en heel goede (toevallig ook met het middel dat Mike nu nog gebruikt; Anafranil)

Het verhaal van Arjen is veel te negatief tov de medicatie. Hij doet zo vrijwel hetzelfde (omgekeerd zwart-wit stelling) als de 'prozac-voorschrijvers' die iedereen liefst gelijk vol met pillen willen stoppen.

DAT is het grootste probleem in deze: het zou allemaal via een 'vast protocol' moeten!

Ik beticht dan liever de zorgverzekeraars die de huisartsen/psychiaters/psychologen voorschrijven wat ze wel en wat niet aan zorg mogen leveren.

Elke depressie is anders en moet op een andere manier benaderd worden. Mike slikt nog steeds Anafranil, zoals we konden zien bij P&W. IK weet welk offer hij daarvoor brengt. Ik voel me af en toe nog wel eens depressief, maar wil om bepaalde bijwerkingen niet langer dat middel slikken. Met andere woorden, als depressie-gevoelig persoon leef je op de rand.

Mike: Ik bewonder je en via Radio1 kan je me mailen.

Jan

Waarschuw de redactie over deze bijdrage

Arjan

05 maart 2010 21:32

Ik ben het niet met Mike eens. Zijn conclusie is namelijk gebaseerd op een persoonlijke ervaring, die te verklaren is met wetenschappelijke literatuur.

In feite is zijn stelling hetzelfde als die van iemand die stelt dat hij zijn leven te danken heeft aan de handen van Jomanda.

En daar is ook niets mis mee. Al dank je je leven aan een vlieg.

Waar het om gaat in de antidepressiva-discussie is dat mensen worden voorgelogen dat er iets mis zou zijn in de hersenen, en dat antidepressiva helpt herstellen. Dat is namelijk een leugen. Door geloven in de leugen kun je herstellen. Dat is bewezen.

Maar vind je niet dat we gewoon eerlijk moeten blijven en dat het duidelijk moet zijn dat de kracht om te herstellen van een zware depressie niet in zo'n pil zit maar in je eigen geest?

Want dat toont de wetenschap dus aan:

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18505564

In studies met een zogenaamde 'actieve placebo' (neppil met bijwerking) herstelt 100% van alle patiënten net zo goed als met antidepressiva.

Waar het om gaat is dat mensen het recht hebben om dat te weten. En dat de psychiaters die met de 'gecreerde epidemie' miljarden verdienen daar niet ongestraf mee weg mogen komen.

En als persoonlijke reactie aan Mike. Wist u dat vele grootheden kampte met een ernstige depressie? Beseft u wat er voor nodig is om de top te bereiken?

Als iets goed zou zijn zoals het was, was u dan gedreven om te verbeteren?

Zie professor Wakefield hierover: http://www.hln.be/hln/nl/37/Psycho/article/detail/615883/2009/01/15/Depressie-is-goed-voor-je.dhtml

Waarschuw de redactie over deze bijdrage